Cerkak MURUNG PEPINGINAN



MURUNG PEPINGINAN
(Dening Sofi Dwi Sanita)


            Amir salah siji bocah SMA ing Trenggalek, saiki Amir kelas 12. Amir kalebu ing SMA sing anaTrenggalek lewat jalur  prestasi. Amir iku bocah sing pinter ing bidang olahraga yaiku voli.
 “Huh jan serem tenan iki maeng maine” Ujare Amir sawise latihan voli.
Amir seneng yen wis lagi nyekel bal voli kayata perkara sing ana pikiran bisa ilang. Amir kawit cilik wis demen voli, kawit SD dheweke wis bisa melu lomba-lomba antar SD ing desane nganti lomba ing tingkat kabupaten.
            “Mir Amir, mrenea sedilutwae le” Suarane ibuke Amir saka pawon.
            “Wonten punapa buk, kula taksih leren buk, nembe latihan voli” Ujare Amir saka kamar sinambi rebahan ing kasur saking kesele dheweke latihan voli dina iku.
            Sawise Amir rebahan, Amir mara ing pawon nemoni ibuke.
            “Wonten punapa buk?” Takone Amir marang ibuke.
            “Tulung ya le iki paringna jajan  bapak ing daleme Pak Darman”.
            “Wonten punapa ta buk bapak kok wonten daleme Pak Darman?”
            “Iki mau ana rapat guru-guru sakecamatan ing daleme Pak Darman. Wis cepet ndang budhala” Ujare ibuk.
Ing dalan Amir mikir yen mengko ing daleme Pak Darman mesti ditanggap marang kanca-kancane bapake. Mesthi padha takon arep nerusne sekolah nyandi.
Sawise teka ing daleme Pak Darman, Amir langsung menehne bekal sing dititipake ibuke Amir.
“Assalamualaikum” Amir salam saka njaba daleme Pak Darman. 
“Walaikumsalam, healah Amir melbua disek le, bapak ning njero” Ujare pak Darman ngongkon Amir melbu omah.

“Owalah iki maeng anak lanang, ana apa le?” Ujare bapake Amir.
“Puniki pak, kula diutus ibuk  nderekaken titipanipun ibuk pak”
“Healah yowis kene dimaem bareng-bareng” Ujare bapak.
“Jan manteb tenan le masakane ibukmu” Ujare Pak Darman
“Hehe inggih pak”
“Putramu  iki kok yo wis arep kuliah  yo Min. Gek arep nerusne nyandi le? Apa arep nerusne bapakmu karo aku dadi guru?” Takone Pak Darman marang Amir karo guyon.
“Lhaiyata Man tak kongkon dadi guru ae tak kon nerusne adhewe, kok panggahngeyel pengen dadi atlit  voli,wis tak omongi yen dadi atlit iku angel, ora mung kudu pinter voli tok tapi yo kudu duweni awak sing apik, akademik sing apik karo saingane mesti abot-abot” Ujare bapake Amir.
Sawise ngeterake titipan, Amir mbalik mulih. Ing dalan atine Amir tansah nggrundel  karo apa sing diomongne bapake.Amir  rumangsa mangkel amarga bapake ora malah menehi motivasi yen dheweke supaya bisa dadi atlit nanging malah nyeblokake tekade amir dadi atlit. Bapake Amir tetep  ngarahake Amir dadi guru wae.
“Sak bisaku  aku  kudu dadi  atlit voli” Tegese Amir karo nyawang gambar poster pemain voli demenane.
Amir iku bocah sing duweni pendirian kang kuat apa maneh marang bakat sing ana dheweke, Amir tetep ora bisa icul karo voli. Voli wis ngajarake Amir akeh pengalaman sing berharga nganti kanggo dheweke bisa kalebu ana ing sekolah favorit iku  lewat voli. Nanging kawit tangane Amir mari saka cidera, sing dilakoni wektu Amir isih SMP mbien lan kawit iku nilai sekolahe Amir padha medhun, saben Amir voli mesti kelingan marang bapak ibuke. Amir tansah kaya durhaka ora manut omongane wong tuwane, sing wis menging Amir ora oleh voli maneh.
Kanggo mbuktekake marang bapak lan ibuke yen iku mung cobane Amir dadi atlit, Amir luwih sregep latihan voli lan ora lali Amir sregep sinau kanggo ngadepi Ujian Nasional.
Kawit kelas 12 ibuke Amir mulai daftarake Amir les  kanggo Amir bisa lulus kanthi biji kang apik. Masia Amir isih rada males kanggo les nanging Amir kepingin nyenengake ibuke yen Amir bisa lulus kanthi nilai sing apik.
“Wis  kelas 12, kudu  akeh  latihan iki tapi yo kudu sregep les” Ujare Amir arep budhal sekolah.
“Pak buk Amir budhal sekolah rumyin nggih”
“Iya le, sekolah sing pinter yo ben bisa dadi wong kang sukses” Semantane ibuk karo ngelus-ngelus rambute Amir.
Waktu  kanggo UN wis ana ngarep mata. Amir kudu siap kanggo ngadepi ujian-ujian. Amir wis nyiapake apa wae sing bisa dilakoni. Usaha, donga wis dilakoni lan saiki mung bisa nyerahake marang Gusti Allah.
“Pye mir wis siap UN?” Tekone kancane Amir.
“Halah cah embuh, siap ra siap kudu panggah dilakoni”
“Gek pye karo sekolah atlitmu sida daftar po ra?
“Yo kudu panggah sida ta”
Seminggu sadurunge UN Amir ora diolehi voli marang bapake, amarga bapake Amir pengen Amir bisa fokus marang UN. Seminggu Amir terus les lan kudu nahan pengen dolanan bal voli.
“Mir, ayo mengko ning lapangan, latihan bareng” Semantane kancane  voli Amir.
“Peh sepurane cah aku sek urung bisa latihan maneh”
“Loh nyapo to mir kowe kok suwi ra latihan? Tekone koncone Amir.
“Iki lho cah aku sek arep fokus UN disek, aku sek durung diolehi latihan marang bapak ibukku”
“oalah, yawis semangat yo Mir UN mu, muga-mugabisa lulus”
Amir mung bisa nyawang konco-kancane sing lagi voli,masiya pengen banget voli, tapi Amir ngelingi usaha lan kepinginane wong tuwane marang masa depan e Amir.
Wektu UN dimulai, Amir siap lan bakal berusaha nggrap sesuai apa sing bisa dijawab. Usaha  lan donga wisdilakoni, mung saiki menehake hasile marang Gusti Allah.
Akhire 4 dina wis dilakoni, UN wis ditinggal. Saiki wektune Amir gawe fokus melu seleksi sekolah atlit. Naning  bapak lan ibuke Amir tetep ngongkon Amir daftar sekolah guru. Amir manut apa sing di kongkon  marang bapak lan ibuk, nanging Amir uga tetep bakal melu seleksi sekolah atlit.
“Akhire iso voli maneh” ujare Amir sakwise UN.
Akeh sekolah-sekolah sing padha mbukak pendaftaran siswa anyar, lan Amir milih daftar sekolah atlit lan sekolah guru olahraga nuruti apa sing didawuhne wong tuwane. Amir ora pathi percaya yen dheweke bisa kalebu ing sekolah guru. Amir tetep percaya yen dheweke bisa lulus seleksi sekolah atlit.
Wektu seleksi dimulai, Amir meloni tes siji-siji. Tibake akeh banget bocah sing pengen sekolah ing kono, lan padha pinter kabeh. Ora mung bisa voli uga dhuweni awak kang apik. Tekade Amir gedhi banget kanggo maloni seleksi iku.
“Piye le ,seleksine mau? Lancar apa endak? Tekone ibuk sawise Amir mulih seleksi
“Alhamdulillah buk lancar nanging yo saingane kathah sanget, lan kathah sing luwih apik tinimbang kula buk, kula malih mboten  percaya diri  saget lolos” ujare Amir sinambi ngeluh marang ibuke.
Seminggu sawise, hasil seleksi iku wis bisa diumumake, Amir semangat banget arep ndelok hasil usahana  iku. Awan iku Amir mrana arep ndelok pengumuman. Nanging sawise teka kono lan  ndelok hasile, Amir kuciwa amarga dheweke isih ora bisa katut seleksi. Padahal apa sing  diusahakake lan  niat sing dadi cita-citane kawit cilik iku kudu mandeg ana saki. Amir rumangsa usaha sing dilakoni iki siya-siya.
“Ngapunten pak buk, kula taksih durung bisa mbahagiake panjenengan,bisa wae usaha kula nganati saiki dereng pathi gedhi,kula kudu luwih sregep,maneh lan donga marang Gusti Allah”Ature Amir marang bapak lan ibuk.
“Ora papa le, bapak lan  ibuk iku mesthi dukung apa wae sing dadi dalanmu. Yen dalanmu sak liyane dadi atlit paling ana dalan sing wis disiapakemarang GustiAllah marang sliramu” Tuture bapak marang Amir.
Ing jalur liyane sing Amir daftar dadi guru wektu  iku, wis ana pengumumane. Amir tnsah bingung kudu kepriye maneh yen dheweke ora bisaa katut maneh. Nanging beda karo sing dibayangne akhire hasil pengumumane iku Amir dinyatake katut ing  jalur kasebut dadi guru olahraga ing salah sijine perguruan luar kota.
“Alhamdulillah akhire aku bisa kuliah dadi guru olahraga, ora papa ora bisa atlit penting sik bisa ngrasakake dolanan bal voli maneh” Ujare sinambi nyawang pengumuman.
Amir percaya apasing dadi karepe wong tuwne marang Amir iku mesti kang terbaikkanggo masa depane Amir. Nyatu pener yen usaha tanpa ora ana restu saka wong tuwa iku angel diwujudake. Amarga dongane wong tuwa iku mandhi bnget kanggo anake.




BIODATA PANYERAT


 
Jeneng                         :Sofi Dwi Sanita
Alamat                        :RT.14 RW.01 Ds.Margomulyo, Kec. Watulimo, Kab.   Trenggalek
No. Hp (WA)              :085 843 315 796
Email                           : sfdwi939@gmail.com
Sekolah                       : SMA N 1 Durenan
Tataran/urut kaping     : XII-IPA 2/ 33

Komentar

Postingan populer dari blog ini

Cerkak GANDANE TEMPE BOSOK

Cerkak FILM