Cerkak OYOT GEDHANG

OYOT GEDHANG

(Dening Himmatus Sholikhah)

Lintang kelap – kelip lan rembulan sumunar, padhang jingglang. Kahanan omah tansah sepi, mung ana swara jangkrik ngerik. Raras isih nglamun ing teras,pikirane nrawang.

 “Ndhuk, apa wis nggarap PR? Kok sajake dhangang lungguh ing kono.” Takone bapake mbuyarake lamunan. “E, dereng Pak” semaure kanthi cengingisan. “Ya ndang digarap kana, mengko yen wis jam 10 listrike mati lo” prentahe Bapake. “ Inggih, Pak” semaure sinambi mlebu omah.

Raras amung urip karo bapake. Uripe sarwa kacingkrangan. Omahe cilik tur reyot, mung oleh saluran listrik wiwit jam papat sore nganti jam sepuluh bengi. Bapake, yaiku Pak Darminto mung dadi buruh tani lan kuli bangunan. Wiwit cilik Raras durung weruh ibune. Bapake crita yen ibune wis seda wektu nglairake dheweke. Mula saka iku, dheweke trenyuh yen ndeleng kancane sing bisa diopeni ibune. Nanging dheweke isih bisa syukur, Bapake tresna banget marang dheweke.

 “Pokoke aku kudu bisa sukses, bisa nggawe bungah Bapak” tekade Raras sing njalari dheweke sregep sinau. UN SMA  wis kurang sesasi, mula Raras tansah sregep sinau amarga dheweke kepingin kuliah. Pak Darminto bungah lan trenyuh meruhi tekade Raras.

Dina gumanti. Esuk – esuk Raras nglakoni penggaweyan kaya biasane. Nyapu, masak, lan nyepakake kanggo sekolah. Dheweke budhal sekolah jam setengah pitu sinambi nitipake dagangan arupa cilok goreng ing toko ngarep SD. Dheweke laku prihatin kanggo mbiyantu Bapake ngragati sekolah.

Ing sekolahan, kancane Raras amung bocah thithik amarga kahanane dheweke sing ora nduwe lan ora gaul kaya bocah liyane. Nanging isih ana Fani sing wiwit SD nganti SMA tansah setya ngancani.

“Ras, sasi ngarep wis prompt night lo. Kowe apa wis nyepakake klambi abang sing cocok karo dress code ?” takone Fani.

“Durung. Aku ora mikirne prompt night, Fan. Ora nduwe dhuwit. Aku malah mikir asile UN lan SNMPTN.” semaure Raras. “O, iya ya Ras. Eh, kowe yakin arep kuliah ing Surabaya ? Ragate akeh lo, Ras.” pitakone Fani.

“Aku yakin, senajan kahananku kaya ngene nanging yen aku gelem ihtiar aku yakin yen bakal sukses.”semaure Raras. “Sip. Pancen kancaku tenan iki, muga – muga sukses,Ras.” kandhane Fani sinambi njotos pundake Raras. “Amiin” semaure Raras kanthi mesem.

Ora krasa, dina sing dienteni wis tumeka. Raras ngejak bapake menyang sekolahan kanggo nampa pengumuman SNMPTN. Dheweke ndhredheg, wedi yen ora ketampa ing PTN.

Wayah ndeleng pengumuman kang ditemplekake ing papan, dheweke uyel – uyelan. Ana sing nangis amarga ora ketampa, ana uga sing lunjak –lunjak amarga marem yen ketampa ing PTN. Kahanan mau tansaya nggawe ndhredheg. Nanging wektu maca yen dheweke ketampa ing PTN, Raras langsung lunjak – lunjak saking bungahe.

“Pak, aku ketampa, Pak !” jerite kanthi bungah. “Alhamdulillah” kandhane bapake. Sawise nampa surat saka kepala sekolah, Raras lan Pak Darminto langsung mulih. Bungah rasane yen mbayangne kepriye kahanane mahasiswa ing perguruan tinggi. “Aku arep nggolek beasiswa supaya ora kabotan anggone ragat kuliah.” tekade Raras ing batin.

Sesasi sawise pengumuman, Raras budhal kuliah menyang Surabaya. Kanthi nekad, dheweke budhal ing stasiun diterake bapake. Abot rasane ninggalake bapake sing wis sepuh. “Pak, aku budhal. Aku nyuwun pandongane panjenengan supados saged sukses nggih Pak” pamite Raras kanthi nangis sesenggukan. “Iya, Ndhuk. Muga – muga kowe bisa sukses. Nanging aja lali karo bapakmu iki ya, Ndhuk. Kirima warta supaya bapak bisa ngerti kahananmu ing kana” kandhane bapake. “Inggih, Pak” semaure sinambi mlebu ing kreta.

Anggone urip ing Surabaya, Raras nemoni akeh pacoban. Olehe beasiswa isih durung cukup kanggo ragat uripe ing kana.Wiwit mbayar kos, mangan, ragat tugas lan liya - liyane. Mula, bapake ngirimi dhuwit sesasi pisan sayuta. Raras uga nyambi megawe paruh wektu ing toko. Mula saka kuwi, saben dina dheweke repot lan rumangsa ora ana wektu kanggo ngirim kabar marang bapake. Layang saka bapake amung diwaca lan dibales saben dheweke butuh kiriman dhuwit.

Dheweke ora rumangsa yen bapake ing kana rina wengi nyambut gawe lan tansah ngenteni kabare putrine sing ditersnani. Ing wektu tuwane, Pak Darminto amung bisa ndonga lan ngarep – ngarep kapan baline anake. Emane dheweke ora bisa nyusul menyang Surabaya amarga ora nduwe dhuwit lan ora diolehi marang Raras kanthi alasan wedi yen kesasar. Pak Darminto saben wengi keranta – ranta, ngelingi jaman semana wektu bisa mangan bareng, guyon bareng, lan tansah bareng ing kahanan susah lan bungah.

Ora krasa wis patang taun anggone kuliah. Pinuju wisuda, Raras kirim surat menyang bapake. Dheweke kepingin bapake bisa ndhampingi wisuda. Dheweke uga njaluk menyang bapake supaya bapake gelem tuku HP kanggo komunikasi. Nanging balesane bapake agawe kuciwa. Bapake ora bisa ndhampingi wisuda lan ora bisa tuku HP amarga ora ana dhuwit lan  luwih seneng maca tulisane Raras, ora mung ketikan ing HP. Raras mung bisa pasrah karo kahanan.

Sawise wisuda dheweke langsung kerja ing perusahaan. Dheweke dadi manager sing saben dina kudu mlebu kantor, budhal esuk mulih bengi. Nanging gajine gedhe, bisa kanggo nyelengi lan diwenehake bapake saben sasi. “Ah, alhamdulillah aku wis sukses. Aku bisa nggawe bungahe bapak menawa bisa golek dhuwit sing akeh supaya sugih lan ora dirasani tangga – tangga” batine Raras.

Emane, amarga karepotane dheweke saya lali marang kewajibane ngabari bapake. Layang saka bapake amung ditumpuk ing meja, ora ana sing diwaca, apa maneh dibales. Dheweke rumangsa ora ana wektu kanggo maca surat. Luwih – luwih amarga pegaweyan lan pergaulan karo kanca – kancane sing sarwa wah. Seneng dolan – dolan lan nongkrong.

Limang riyaya ora mulih, Raras rumangsa kangen banget marang bapake. Dheweke krasa yen wis suwe ora aweh kabar. Dheweke uga kepingin weruh kepriye kahanan omahe sing wis suwe ditinggalake. Sasi pasa taun iki Raras nduweni rencana arep mulih. Dheweke sengaja ora ngabari bapake amarga kepingin nggawe kejutan. Dheweke banjur tuku tiket kreta lan tuku oleh – oleh kanggo bapake.

Ing njero kreta, dheweke seneng banget. Nanging dheweke isih rumangsa salah.”Hm, Bapak apa ya sik eling marang aku? Apa ora nesu yen layange ora dakbales?” batine Raras. Ora krasa, dheweke turu nganti teka tujuwan.

Sawise kreta teka stasiun, dheweke langsung mudhun lan nyegat ojeg. Dheweke nggumun, pranyata kahanan ing desane wis owah. Saya maju lan makmur masyarakate. Teka ing ngarep omah, tangga – tanggane padha nyawang kanthi sinis. Raras mung mesem wae. Dheweke isih ndeleng kahanan omahe. Gubug reyot panggonane mbiyen wis gumanti dadi omah gedhong, nanging panggah sempit kaya gubuge mbiyen.Omahe katon sepi. Kaya ora ana sing ing njero omah.

“Assalamu’alaikum, Pak.”

“Waalaikumsalam, mangga mlebet”semaure Pak Darminto saka njero omah.

Raras langsung mlebu omah. Dheweke kaget meruhi Bapake sing lumpuh ing kursi rodha. Luh netes ing pipine. Raras langsung sungkem marang bapake. Dheweke krasa dadi bocah kang durhaka.

“Pak, aku wis dadi anak kang paling durhaka. Aku ora pantes di wenehi pangapura” tangise sesenggukan.”Aja nangis Ndhuk, sliramu iku tetep dadi putriku sing paling daktresnani, sliramu dudu bocah sing durhaka . Bapak wis seneng meruhi kahananmu sing sukses, ora kaya mbiyen sing sarwa susah” kandane bapake.

“Lha Bapak nglampahi pendamelan kanthi kahanan mekaten, kula malah mboten ngertos,lan malah mboten mbaturi Bapak ing mriki . Pak, punapa Bapak kok mboten ngabari kula menawi panjenengan lumpuh? Lanjeng sinten ingkang ngurusi Bapak wonten mriki,Pak?” takone Raras kanthi rasa luput.

“Ndhuk, Bapakmu iki wis tuwa. Bapak ora pingin ngrepotake wong liya. Apa maneh nyusahake sliramu. Bapak isih bisa tandang gawe senajan kasusahan. O iya, delengen kamarmu !” prentahe Pak Darminto menyang Raras sinambi muter kursi rodhane pinuju kamar.

Raras kaget tur trenyuh. Jebulna ing kana cumepak gaun prompt night, laptop, HP, lan barang kang dipinginake Raras mbiyen jaman SMA sing ora ketekan. Dheweke langsung ngrangkul Bapake

“Ndhuk, sepurane. Iku barang kang kokpinginake rikala semana durung bisa dakwujudake. Nanging Bapak wis bisa nukokake telung taun kapungkur rikala sliramu isih kuliah”kandhane bapake kanthi lirih.

Raras keranta – ranta. Pranyata katresnan lan welas asihe bapak marang anak iku gedhe banget.Senajan anake wis nglarani, wong tuwa mesthi aweh pangapura. Kaya oyot gedhang sing lila manggon ing ngisor kanggo nuwuhake woh kang legi, senajan sara lan kudu rekasa tanpa ngarepake piwales.

BIODATA PANYERAT

Jeneng             : Himmatus Sholikhah

Alamat             : RT 09 RW 04 Desa Durenan, Kecamatan Durenan,

Kabupaten Trenggalek

No. HP            : 0838 4651 1985

Email               : himmahimoo@gmail.com

Sekolah           : SMAN 1 Durenan

Tataran            : XII IPA 2 / urut kaping 12