Cerkak SRENGENGE ESUK

SRENGENGE ESUK
( Dening Siska Yuliantika )

            Sore iku ing emperan omah Ratri tansah susah, dheweke kepikiran kedadeyan awan mau, nalika dheweke kapethuk kanca lawase ing kantore.

“ Lho.., Sampean apa Ratri kancaku nalika isih SMA ta?” Takone Laras kanca lawase Ratri.

“ Inggih, Laras ta niki? Lha ana apa sliramu tekan kene? Apa arep nglamar kerja menyang kantorku?” Timpale Ratri

“ Ohh.., Sliramu kerja ing kene ta? Aku menyang kene ora arep nglamar kerja, malahan aku arep ngenekake kerjasama karo kantormu, amarga ing kantorku ana proyek pembangunan gedhen-gedhen tahun iki.”

“ Iku perusahaanmu dhewe ta?”

“ Ya ora lah.., iku kantore rencange Bapakku, aku ing kene amung mimpin bae, bisa diarani CEO.”

“CEO?” Timpale Ratri kang kaget banget.

“ Iya, kena apa ta sliramu tansah katon kaget banget? Lha sliramu, jabatanmu ing kene dadi apa ta?”

“Oh..aku? aku ing kene amung dadi Sekertaris bae, Alhamdulillah sliramu wis bisa dadi wong sukses lan ora nyana kita bisa kapethuk maneh.”

“ Iya Alhamdilillah. Ya wis, aku ora ana wektu maneh iki kanggo ngobrol, aku kudu cepet-cepet nemoni Direkturmu.” Timpale Laras karo cepet-cepet mlayu ngaleh.

Ratri ing kono amung meneng kaya patung, dheweke isih durung bisa percaya marang kahanan kanca lawase.

Laras yaiku kanca saperjuangane Ratri nalika isih SMA. Senadyan bisa diarani ora cedhak nanging Ratri ngerti kepriye kahanan sabendinane Laras. Laras bisa diarani bocah kang ora pinter-pinter banget ing sekolahane. Ngenani prestasi dheweke mesti entuk prestasi sangisore Ratri. Kang dadi pambeda yaiku Laras saka kulawarga kang kacukupan banget, dene Ratri saka kulawarga kang pas-pasan

Amarga kedadeyan awan kuwi, Ratri tansah bingung mikirake kahanane. Saka omah Bu Minah nyedaki Ratri kang katon susah.

            “ Ana apa ta Ndhuk sajake kok susah temen?”

“ Niki lho Buk, Ratri tansah kepikiran kahanan awan wau ing kantore Ratri.”

“ Lho.. ana apa? Sliramu ora geneya ta? Sliramu apa didukani Bosmu? Sliramu apa tumindak sembrana?” Takone Bu Minah nganti runtut.

“ Mboten ngoten Buk, Ratri kapethuk kanca lawas ing kantor. Kang dadi pikiran, kena apa kula kok mboten saged luwih sukses tinimbang kanca kula kang bisa diarani mboten pinter-pinter sanget tur mboten sregep nalika sekolah mbiyen.”

“ Lha kancamu iku saiki dadi apa?” Pitakone Bu Minah

“ CEO Buk, niku pangkate luwih dhuwur tinimbang kula ingkang amung dados Sekertaris biasa.”

“ Lho.. Sliramu ora usah mikir tekan semana, rejeki iku wis diatur marang Sing Kuasa.” Tuture Bu Minah

“ Ratri nggih ngertos niku, nanging kirang napa usahanipun Ratri? Tiyang ingkang usahane mboten pedhot-pedhot, angsal kahanan ingkang ngeten-ngeten mawon. Lha, tiyang ingkang mboten usaha angsal kahanan ingkang sae. Sae sanget malahan.” Protese Ratri

“ Ndhuk, nasibe uwong iku ora ana sing ngerti, sliramu nyawang kahanane kancamu penak, durung mesti kancamu rumangsa penak, semana uga wong liya. Saiki ngene bae, lakonana apa sing wis dadi dalanmu, kuncine amung sisji, tlaten tur tetep eling marang Sing Kuasa. Sapa ngerti Gusti Pangeran ngangkat derajatmu. Elinga paribasan Sing Sapa Temen Tinemu.” Kandane Bu Minah.

“ Inggih Buk, Ratri bakal tumindak kaya sing Ibuk nasihatake.”

“ Yawis-yawis ndang budhal adhus kana! Aja panggah tengak-tenguk bae.”

“ Inggih Buk.”

            Esuke, kaya kahanan biasane sawise mbiyantu Pak Jono lan Bu Minah nyepakake dagangan, Ratri pamitan budhal kerja. Amarga Ratri anak siji-sijine, dadi wong tuane tansah tresna marang dheweke.

            “ Ratri bidhal rumiyin Pak,Buk.” Ngambung tangan Bapak lan Ibune.

“ Ngati-ngati lho Ndhuk, aja tumindak sembrana, nalika kerja yen kesel leren bae, aja dipeksa!” Tuture Pak Jono kang runtut.

“ Inggih-inggih Pak, Ratri niku sampun gedhe. Bapak mboten kedah khawatir marang kula.”

“ Wis gedhe tenan? Eling nasihate Ibuk dekwingi lho ya! Nganti sliramu mulih-mulih tansah susah maneh awas!” Anceme lan sindire Bu Minah.

“ Inggih Ibukku.” Wangsule Ratri.

“ Nasihat apa ta Buk?” Pitakone pak Jono kang sajak pengin weruh.

“ Dudu apa-apa Pak, ayo Pak ndang dirampungke, keburu awan.” Ajake Bu Minah.

Nalika Ratri teka ing kantor, kahanane tansah rame banget ora kaya kahanan biasane. Saka kadohan, Dini kancane Ratri mlayu nyedaki Ratri. Dini yaiku kanca cedhake Ratri nalika wiwit cilik nganti tekan saiki.

“ Ana apa ta? Olehmu mlayu kok eram.” Nggumune Ratri

“ Iki lho Rat, aku nggawa kabar apik lan ala, sliramu kepengin ngrungokake sing endi dhisik?”

“Kabar ala.” Wangsule Ratri.

“ Kabar alane, Laras dekwingi mara rene lan dheweke saiki dadi CEO.”

“ Lho, kepriye ta sliramu ki, iku mbok arani kabar ala?”

“ Sik ta,rungokna dhisik, sliramu ngerti kena apa dheweke bisa dadi CEO?”

“ Ora.” Wangsule Ratri

“ Lan sliramu ngerti kena apa dheweke ketampa ing perguruan tinggi favorit sing sliramu bae ora ketampa?”

“Ora.”

“ Iku amarga slirane nyogok, wong tuwane kepengin anake sukses, masiya dheweke ngerti ora bakal ketampa nanging wong tuwane nuku sekolahan kuwi supaya Laras bisa kalebu ing kono, yen jaman saiki arane jalur mandiri. Lan dheweke bisa dadi CEO amarga, sing nduwe perusahaan iku kancane Bapake, lan Bapake menehne saham ing persahaan iku secara cuma-cuma supaya Laras iku ketampa dadi CEO.”

“ Astaghfirullah.”

“ Sing luwih nemen, saiki perusahaan iku bangkrut, amarga ana sing korupsi. Krungu-krungu iku Laras.”

“ Heeeeh... Sliramu ora kena fitnah wong liya.”

“ Aku ora fitnah, ing berita lho ana, Sliramu bae sing KUDET.” Belane Dini.

“ lha terus, kontrake dekwingi kepriye?”

“ Ya gagal, iki ana kontrak maneh, nanging iku kontrak marang perusahaan Luar Negeri.”

“ Ohhh.., lha kabar apike apa?” Pitakone Ratri

“ Kabar apike, sing kapilih nangani kontrak iku yaiku sliramu.”

“ Aku..? lah aja ngapusi maneh sliramu.” Kandane Ratri sing durung bisa percaya.

“ Apa sing diomongne Dina iku bener.” Wangsule Pak Direktur sing mara-mara teka.

“ Oh, Pak Direktur. Sugeng enjing pak.” Saute Ratri lan Dina

“ Sugeng enjing.”

“ Punapa ta Pak,kok kula ingkang kapilih makili kontrak niku?” Pitakone Ratri.

“ Alasane, sing kapisan sliramu lancar basa inggris, sing kaloro sliramu kebak tata krama tur tlaten. Lha, yen dudu sliramu sapa maneh?”

“ Kula mboten sae-sae sanget Pak, lan durung pengalaman.”

“ Lho, malah kuwi. Anggone sliramu partisipasi ing kontrak iki, iku bisa nambah pengalamanmu. Lan aku janji menawa sliramu bisa ngrampungake kontrak iki lan asile apik, jabatanmu dakundakake dadi Sekertaris Direktur.” Taware.

“ Sekertaris Direktur?” Takone Ratri kang tansah kaget.

“ Iya, kena apa? Ora seneng? saka Sekertaris biasa munggah pangkat dadi Sekertaris Direktur kudune sliramu marem.”

“ Mboten ngoten Pak, kula seneng sanget. Niku jabatan ingkang dados cita-cita kula wiwit cilik. Sadurungipun kula tansah matur suwun sanget marang panjenengan ingkang sampun milih kula.”

“ Iya, padha-padha. Wis ndang budhal kerja kana, mengko berkas-berkase jupuken ing mejaku lan sinaunana!”

“ Inggih Pak.”

Wiwit dina iku, Ratri nyepakake apa kang dibutuhake nalika ngrampungake kontrak kang wis dipasrahake marang dheweke. Keterampilane diasah maneh supaya ora ngeciwakake atasane kang wis menehi kapercayanan marang dheweke.

            Alhamdilillah, dheweke bisa ngrampungake tugase lan apa sing wis dijanjiake pak Direktur dituruti yaiku, Ratri munggah pangkat dadi Sekertaris Direktur. Dheweke banjur eling nasihate Ibune, “ Dadi uwong iku ora kena iri marang wong liya. Lakanana apa sing wis dadi dalanmu, kuncine amung tlaten tur dedonga marang Pangeran, sing sapa temen tinemu. Asile anggonmu usaha lan tumungkul olehmu makarya paribasan Srengenge Esuk kang madangi jagad.”

BIODATA PANYERAT

Jeneng   : Siska Yuliantika

Alamat   : rt.11 rw.03. Desa. Malasan, kecamatan Durenan, kabupaten Trenggalek

No. HP  : 082335481732

Email      : siskayuliantika31@gmail.com

Sekolah  : SMA Negeri1 Durenan

Tataran   : XII IPA 2, Urut Kaping 32